Sanne & Dorien, 15 augustus 2008
Nederland Nijmegen 15°

Het laatste weblog verhaal....snik....

Lieve Allemaal,

Ons avontuur zit er op, terug in Nederland. Het is raar maar waar maar onze 6 maanden in India zijn voorbij. In gedachten zijn we nog een beetje daar, je kijkt op de klok om te bedenken waar ze nu mee bezig zijn of hoe het met hen zal gaan. Maar we hebben zoveel leuke, grappige en mooie herinneringen. Graag zouden we jullie in dit laatste weblog onze avonturen en gebeurtenissen van de laatste maand willen vertellen.

We hebben onder andere een bezoek gebracht aan een Hindoe verloving van iemand die op het project werkt.
Haar familie had een huwelijkspartner voor haar uitgezocht. Tijdens de verlovingsceremonie komt de familie van beide partijen bijeen om afspraken te maken.
Haar toekomstige man had fruit, rijst, snoepgoed, serviesgoed, geestverruimende middeltjes sari´s, en toilet spulletjes voor haar meegenomen. Vadiamall bleef binnen in het huis van haar ouders met haar zussen en vriendinnen. Na het onderhandelen over de bruidsschat waarbij werd vastgesteld dat de man voor de vrouw iets minder dan 20 euro betaald en de vrouw voor de man 200 euro betaald konden deze spullen cadeau gedaan worden. Ook zal de familie van de vrouw een bepaald gewicht aan gouden sieraden en gebruiksartikelen zoals tv, koelkast en een ventilator moeten aanschaffen. Sommige gezinnen zijn niet in staat om hun dochter uit te huwelijken omdat ze de bruidsschat in de vorm van goud niet kunnen betalen. Veel ouders werken jaren lang om de bruiloft van hun dochter te kunnen betalen of sluiten een lening af. De bruid maakte een intens verdrietige indruk en na het verwisselen van sari en decoratie met bloemen en make-up kwam ze naar buiten om de handen en voeten van de belangrijke aanwezigen te kussen. De ooms van beide families spelen in India vaak een grote rol in de bemiddeling van een huwelijk en het vaststellen van een bruidsschat.

Vorige week spraken we een vriendin die op het project werkt. Ze vertelde met een emotieloos gezicht dat ze s´ochtends van de mensen in haar dorp had gehoord dat ze binnen 6 maanden gaat trouwen. Haar moeder en oom hebben haar uitgehuwelijkt aan een man uit haar dorp. Iedereen was hier van op de hoogte behalve zij zelf. Wanneer ze getrouwd is zal ze haar baan als computer docent voor de jongeren in Vilathikulam moeten opzeggen en als huisvrouw thuis blijven. Toen we haar vroegen hoe ze zich voelde zei ze dat ze wist dat het zou gebeuren maar niet wanneer en dat ze zich erbij neer moet leggen. Het is voor ons dan heel onwerkelijk omdat wij zoveel meer vrijheid en keuzemogelijkheden kennen en kunnen trouwen met de man waarvan we houden. Voor VEMBU is dit onderdeel van de cultuur een probleem omdat veel vrouwelijke stafleden die ondersteund door VEMBU een opleiding volgen stoppen met werken wanneer ze trouwen. Deze vrouwen werken fantastisch hard en zijn gekwalificeerd en gedreven maar worden door de omgeving gedwongen om te stoppen met werken. Aan de andere kant vinden sommigen de veiligheid ook wel fijn, het vertrouwen dat je ouders een geschikte man of vrouw voor je uitzoeken. Het is ook een deel van de traditie.

Ook zijn we nog ruim een week in Nepal geweest om ons visum te verlengen die net 2 weken te kort was. Sri Lanka bleek te onveilig dus hebben we besloten om naar Kathmandu te vliegen de hoofdstad van Nepal. Het regelen van een visum leek nog niet zo gemakkelijk dus we hebben aardig wat tijd doorgebracht bij het consulaat. Gelukkig kon Dorien het goed vinden met de oudere meneer achter het loket want die vond dat ze als fotomodel moest gaan werken! Haha. Het werd uiteindelijk ook nog best gezellig. Het is een vaste procedure die iedereen moet doorlopen, je moet telkens op bepaalde dagen terug komen. We stonden dus telkens met dezelfde mensen in de rij die gelijk met de visumaanvraag begonnen als wij. Hierdoor werd het een stuk gezelliger We hebben mensen uit Frankrijk, Colombia en een Nederlander leren kennen. Toen we uiteindelijk ons visum kregen moesten we dit natuurlijk bieren. We zijn met zn allen wat gaan drinken en de volgende dag mee uit eten geweest. Erg gaaf om de verhalen te horen van mensen die al maanden op reis zijn en de hele wereld gezien hebben met een live band en een biertje in je hand is het leven mooi!! We hebben uitgerust, aan school gewerkt, geshopt en cultuur gesnoven zoals een bezoek aan de Monkey Tempel met een adembenemend uitzicht over de bergen.
Maar na 1 week had Sanne toch echt heimwee naar de jongens. Dorien vond het eerst nog wel moeiljk om terug te gaan…dan proef je in 1 x van die vrijheid, gewone kleren., en dan ga je weer terug naar Vilathikulam waar je anonimiteit gewoon beneden het nulpunt is. Naarmate we dichter bij huis kwamen begon het echter wel weer te kriebelen en waren we blij dat we de jongens weer konden zien. We kwamen 1 dag eerder thuis dan gepland dus de jongens waren verast. Toen we aan kwamen lopen kwamen een paar jongens aangerend roepend, lachend alsof ze ons jaren niet gezien hadden en vlogen ons om de hals. De jongens die boven moesten studeren waren zo verrast dat ze alle boeken hebben laten vallen en naar ons toe kwamen rennen om ons te verwelkomen. Was de broeder niet zo blij mee maar daar hadden we even geen boodschap mee aan! Ik geloof niet dat we ooit door zoveel mensen zo liefdevol en uitbundig zijn verwelkomd! Overal jongens die je wilde spreken, je hand wilde schudden of een knuffel wilde! Wat waren we blij om terug te zijn! Dan merk je dat jongens, die eigenlijk niet zoveel aandacht vragen , het toch wel fijn vinden dat je terug bent. Eén jongen bleef heel lang bij me staan toen ze naar bed moesten. Wanneer ze allemaal naar boven gaan wensen wij ze nog even goedenacht, geven nog een hand of schouderklopje. De jongen pakte m’n hand vast en zei: Sister….een heeele week, geen goedenacht…Dus dan moeten we nu die hele week inhalen, met als gevolg dat hij mijn hand een minuut lang bleef schudden, haha. De kleinste van het stel liet direct zijn nagels zien, met de vraag of ik ze weer even wilde knippen, in die ene week groeien ze natuurlijk wel heel snel…

Toen we terugwaren heeft Dorien, voor haar schoolopdrachten, nog twee speelgoed boxen geïntroduceerd. Alle dingen die we verzameld hebben, zoals badmintonrackets, nietmachines, stiften, plakband etc kunnen de jongens goed gebruiken mits er begeleiding is. Daarom is er een uitleensysteem ontwikkeld en zijn er 2 jongens aangesteld die dit gaan beheren. De laatste 2 weken dat wij er waren ging het in ieder geval nog goed

Hierbij willen we jullie ook hartelijk bedanken voor jullie financiële bijdrage. Hierdoor waren we instaat om in overleg met de Father het project te ondersteunen en spullen aan te schaffen voor de jongens. We hebben hier bewust mee gewacht tot het einde van het project om de jongens niet te overspoelen met spullen.

Voor het `Saint Charles Convent` het naast gelegen klooster waar 50 meisjes wonen en waar de “Child Labour” school gevestigd is hebben we 2 fietsen aangeschaft. Dit zodat de meisjes kunnen leren fietsen voordat ze naar de “Goverment High School” gaan en voor het plezier op het Convent terrein. 2 middel grote, rode fietsen hebben we hen cadeau kunnen doen.

Voor de Primary School waar we een aantal maanden in de ochtend hebben gewerkt hebben we een televisie en dvd recorder aangeschaft. Een aantal maanden geleden werden er engelse dvd´s gekeken op een tv-tje uit het dorp wat van ellende uit elkaar viel zonder goed beeld en geluid. In de toekomst zal veel van het onderwijs worden ondersteund door beeld en geluid materiaal. In overleg met de Fr. Hebben we de apparatuur aangeschaft welke nog voorzien zal worden van een televisiekast. De kinderen waren door het dolle heen toen we op bezoek kwamen. Het was raar om afscheid van hen te nemen maar ook mooi om te zien hoe de kinderen daar zelf mee omgaan. Maar sister dan kom je volgende week toch gewoon weer terug? We zullen de lachende gezichtjes missen.
Ook hoorde we dat tijdens een controle van de dokter is gebleken dat 2 kinderen van 2nd standard van ongeveer 7 jaar een hart aandoening hebben waar ze onderzoeken voor moeten ondergaan en waar ze in de toekomst aan geopereerd moeten worden. Voor operaties als deze bestaan speciale verzekeringen en aanbiedingen wanneer een familie de operatie niet kunnen betalen.
Maar we hebben aangegeven dat we graag op de hoogte gehouden willen worden hoe het met de kinderen gaat. Misschien kunnen we in de toekomst financieel voor de families iets betekenen.

De gratis medische zorg is hier namelijk niet zo denderend. Dit hebben we meegemaakt toen vorige maand 8 jongens in het Goverment ziekenhuis werden opgenomen met voedselvergiftigingsverschijnselen. Eten en drinken moet van buiten door familie worden verzorgd, de bedden en medische apparatuur hebben hun beste tijd gehad. Alle jongens kregen een spuit in hun bil met de zelfde naald en toen de verpleegkundige niet meer wist wie ze al wel of niet had gegeven hadden we helemaal geen vertrouwen meer in de zorg. Gelukkig heeft de Father zich toen met de zorg bemoeid. Toen Chandra Kumar door had dat hij een infuus kreeg zat hij snel overeind. Hij keek me spierwit aan en zei ´Sister me running fast my village sick finished no problem!` Sorry Tambi, broertje, maar dat feest gaat niet door…. Na twee nachtjes in het ziekenhuis en wat extra aandacht van ons met spelletjes, boekjes en stukjes fruit waren ze goed opgeknapt.

Daarnaast hebben we een bijdrage geleverd aan een aanschaf van een nieuw brommertje voor de VEMBU staff. Veel van de staff leden bezoeken dorpen in de regio maar hier is slecht busvervoer.
Door het gebruik van een brommer kan de tijd efficiënter worden besteed en gemakkelijker een bezoek worden gebracht aan de ‘’Women Groups’’, ‘’Evening Studies’’ en ‘’Child Right Groups’’.

Als afscheidscadeau hebben we alle 80 jongens een wegwerpcameraatje gegeven. Hiermee konden ze 27 foto´s maken van hun leven, familie en vrienden. Veel jongens hebben namelijk geen foto´s van zich zelf. Deze foto´s hebben we laten ontwikkelen en het resultaat was fantastisch! Sommige families poserend met mobiele telefoon, zonnebril naast de televisie. Jongens op de foto met de koeien en tractor van opa, of met Jezus en Maria beelden in de kerk met plastic decoratie bloemen in de hand.
Daarnaast hebben we in elk fotoalbum een groepsfoto, een foto van elk schoolniveau per jongen, foto van ons beiden Dorien en mij in Indiaanse sari en een foto met een verhaaltje en ons adres. De jongens waren intens gelukkig en lieten de foto´s vol trots aan elkaar en ons zien! Schooluniformen, slaapmatten en andere spullen worden binnenkort aangeschaft. Voor andere dingen willen we nog een financieel plan opstellen. Wij hebben namelijk het geld in beheer, en we wilden de jongens bewust niet overspoelen met cadeaus, ook omdat wij de eerste vrijwilligers waren. Dit financieel plan houdt ongeveer in: een stuk fruit 1x in de week, verjaardagproject: de jongens kunnen uit twee dingen kiezen, zoals bijvoorbeeld nieuwe sandalen of een schooltas. Dit willen we dus nog voorleggen aan Fr Rico. We houden jullie op de hoogte!

We hebben een bezoek gebracht aan de Government High School waar de plaatselijke kinderen en jeugd studeren van 6th tot 12th standard. We werden uitgenodigd door de headmaster om dat die dag de viering van een hoog geplaatst Indiaase man…kan nog steeds de naam niet onthouden…
Samen met de jongens zijn we in 15 minuten door het dorp en allerlei achteraf weggetjes naar de school gelopen. Daar aangekomen erg overweldigend, die 2500 studenten. Na een kort gesprek met de headmaster en een aantal leerkrachten zijn we naar buiten gegaan om te kijken. Aan de ene zijde van het veld stonden de jongens in rijen opgesteld aan de andere kant de meisjes. Alle studenten dragen een uniform een witte blouse en blauwe korte of lange broek voor de jongens, en een wit met blauwe churidar met sjaal voor de meisjes met vlechten en linten in het haar. Het was erg leuk om te zien dat onze jongens door hun enthousiasme op hun tenen stonden, bijna omvielen of druk naar ons aan het zwaaien waren om ons te zien. De kinderen die te laat komen hebben een probleem: je kunt niet zomaar aanschuiven maar moet eerst langs de gymleraar met zijn houten rietje die je een paar tikken geeft op je schouder, bil of handen. De studenten zingen na het hijsen van de vlag het volkslied er is een ochtend gebed en een soort militaire dril met kreten en bewegingen. Hierna hebben we een bezoek gebracht aan een aantal klassen van onze jongens. Veel leerkrachten waren niet aanwezig dus het verliep allemaal wat hectisch. Klassen met bijna 80 leerlingen. Jongens en meisjes gescheiden en te weinig schoolbanken om te kunnen schrijven. Veel klassen zitten buiten onder de bomen te werken omdat ze zich door de warmte en gebrek aan ruimte anders niet kunnen concentreren. De jongens waren zo trots om ons alles te laten zien en namen ons aan onze hand overal mee naartoe. Erg leuk om te zien waar de jongens studeren en hoe hun leeromgeving er uit ziet. Beetje jammer dat we iedereen aan het afleiden waren.

Zaterdag zijn we in de loop van de ochtend vertrokken op een tour. Bus gehuurd met muziek en dvd speler en op naar een exibition met kermis in Tirunelvelli: een grote stad 2,5 uur rijden. Na een bezoek aan een science centre met allerlei attracties m.b.t. kennis, ontwikkeling en uitvindingen, een picknick en een bezoek aan een ijssculptuur in de vorm van een hindoegod en een kermis was het tijd om terug te keren. Alleen de busrit met muziek vinden sommige jongens al een uitstapje.

Rond een uur of 11 s´avonds een klap, de band was lek. Aan de kant van de weg in het donker. De helft van de jongens de bus uit en zonder licht een band verwisselen terwijl de auto´s langs de bus racen. Maar in India zijn ze van alles gewend. Sommige jongens zochten de berm op om te gaan liggen slapen en sommige jongens zoals Palani gingen, toen we op het asfalt zaten, liggen slapen.
Ik dacht wel even bij mezelf daar zit ik in India met de jongens langs de kant van de weg maar het was even gezellig en grappig als altijd. De wegenwacht kennen ze hier niet het leek net het Holiday Inn Hotel. Toen de band gerepareerd was het wel even zoeken om alle jongens te verzamelen. Gelukkig zat Dorien nog binnen met de rest. Er lagen twee jongens op haar knie te kwijlen tijdens het slapen, maar dat mocht de pret niet deren. Toen we weer op weg gingen had iedereen weer een plaatsje bemachtigd, alleen de sisters niet. En ja….de jongens weten nu eenmaal dat wij het niet erg vinden om te staan en dat we hun plek niet in willen nemen. 1 jongen bood uit beleefdheid nog even zijn stoel aan, maar uiteindelijk werd het toch zittend slapen in het gangpad. Ja mensen, ik kan nu overal mijn nachtrust vinden. No problemos

Zondag begonnen de jongens zich steeds meer te beseffen dat we bijna weg zouden gaan. Sommige jongens zochten erg veel aandacht op soms een negatieve manier, andere jongens waren erg verdrietig. Chandre Moorthi, 1 van de oudere jongens kwam naar me toe: “Sister, iedereen is verdrietig dat jullie gaan…de kleine jongens moeten huilen, maar de grote jongens zijn heel stil en praten niet eens met elkaar. Elke jongen probeert zijn eigen manier te vinden om afscheid van ons te nemen. We hebben veel tekeningen en kleine cadeautjes gekregen. Op een gegeven moment kwam Selva naar me toe ´Sister I don´t have any Roepie no gift´ Ik vertelde hem dat dit niet nodig was dat zijn vriendschap een kado voor me was toen zei hij ´Sister I give you my heart, no forget me´ Okay daar gaan we weer zo labiel als wat snel naar de keuken voor een glaasje water

De zondagavond voor ons vertrek waren alle stafleden, onze vrienden en kennissen en de jongens uitgenodigd. Speciaal voor ons werd er een afscheidsviering georganiseerd. Gehuld in Sari, met bloemen in het haar en henna werden we door de jongens onder een daverend applaus ontvangen.

Het programma bestond uit verschillende onderdelen, elke standard had iets ingestudeerd. Dansjes, komedie, liedjes en een actiesong van 12th standard jongens van 17 tot 20 jaar die zingen I want to be your friend a little bit more, I want to laugh with you, dance with you a little bit more. We hebben op het podium met ze meegedanst echt fantastisch! Ook was er een dankwoord van Fr. Rico en Fr. Agilan. Een dans en gedicht van de staff en ons dankwoord waarbij we het project een uitvergrote groepsfoto cadeau hebben gedaan.

Ook was er een PowerPoint gemaakt met foto´s en beeldmateriaal met als begeleidend nummer
de muziek van de Titanic. Zo verschrikkelijk kitsch en fout maar ook erg mooi!. Ja mensen probeer het dan maar eens droog te houden!

Na het programma was er een maaltijd voor alle aanwezigen met kip, rijst, chips en bananen een echt Indiaas feestmenu. Sommige jongens konden van verdriet niet meer eten en praten. Op een gegeven moment zat Sanne buiten met 7 huilende jongens om me heen die me vroegen om niet naar huis te gaan. Laat je familie maar hier komen wonen en je vrienden mogen ook meekomen geen probleem. Of het idee dat we met een van hun oudere broers konden trouwen en dan in hun dorp komen wonen. Of Kalhemuttu die elke week 25 eurocent zal sturen per post om mijn ticket te betalen.”kom je dan over 4 weken terug?” We hebben de jongens gezegd om aan de leuke herinneringen te denken die we hebben meegemaakt en dat het erbij hoort wanneer je nieuwe vrienden maakt dat je afscheid moet nemen en dat maakte het wel wat gemakkelijker voor hen.

De ochtend van ons vertrek hebben we na het ontbijt de jongens uitgezwaaid naar school. Ze hebben een liedje voor ons gezongen en we hebben hen nog een laatste keer bedankt voor alles en succes gewenst en toen was het na veel handen, knuffels en een lach en een traan tijd voor hen om te gaan.
Want jammer genoeg moesten de jongens de laatste dagen examens maken. We hopen dat ons vertrek en de voorbereiding niet teveel invloed hebben gehad maar een van de jongens zei `Sister everytime me thinking maths (wiskunde) you face coming in my head´….. Sorry meneer de headmaster de jongens zijn een beetje afgeleid…

Hierna hebben we afscheid genomen van de kokkinnen en de VEMBU staff. Veel mensen hadden nog een cadeautje of een mooi woordje voor ons. Het was een heel onrealistisch gevoel om weg te gaan bij het project en zoveel mensen gedag te moeten zeggen. Maar een ding is zeker in de toekomst zullen we zeker terug gaan om de jongens en het project te bezoeken.

We zijn door Fr. Rico en Fr. Agilan samen met Vincent en Chandra Kumar die nog op de childlabour school zitten naar het vliegveld in Madurai gebracht. Nog een keer genoten van het uizicht, de kleuren, geuren en de muziek want dat zal allemaal anders zijn.

Met een traan maar ook met een lach zijn we op het vliegtuig gestapt. Enerzijds dachten we bij ons zelf hoe kunnen we de jongens, het project en dit fantastische land achter ons laten anderzijds wisten we ook dat in Nederland onze familie en vrienden op ons stonden te wachten. De meneer van het vliegveld, hij begeleidde ons naar de incheckbalie, wist niet echt wat ie met ons aan moest. Vooral Dorien veranderde in 1 keer van emotie. Zwaaien zwaaien! Lachen! Maar toen we eenmaal de hoek om waren veranderde de lach snel in een zware huilbui. De incheckmeneer was in ieder geval nogal geschrokken: “Madame, please relaxe! Have a seat!”. En Dorien: “It’s okeeeee, boehoe. Het zag er niet echt uit….twee huilende meiden op het vliegveld.

We hebben een fantastische tijd gehad! Zoveel geleerd, gezien, beleefd samen met de jongens in een schitterend land. Eigenlijk waren deze 6 maanden nog te kort maar we hebben de kans gekregen om de jongens te leren kennen, hen dingen te leren en hun verhalen en vertrouwen te mogen delen. Elke jongen had zijn eigen verhaal.

Jullie allemaal bedankt voor jullie berichten op de site! Hopelijk kunnen we jullie in de toekomst op de hoogte houden van een nieuw Sanne & Dorien avontuur ergens op de wereld! (India, Zuid-Amerika, Thailand, Cuba, Filippijnen en Afrika staan in ieder geval nog op het lijstje….)

Nandrie Wannakam (bedankt en tot ziens!)
Liefs Sanne en Dorien

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl